PierOne – SanMig by the Bay. This place had been one of the silent witnesses on how the “core members” became the core members. It was in 2008, nagyayaan si Almer, Zaldy and Rostum to meet sa Pier One sa MOA. Punta naman ako kahit na hindi ko talaga sila personal na kilala, aside from nakita ko na sila in several events. Sige lang, go. Never had I imagined that those drinking sessions would just be the first of many. Nagkaroon din ng Blogger’s Food Fest sa MOA, first time ko ng nameet si Ester and Anna. Sinundan yan ng BeerCon 2008 kung saan nilustay ni Edward ang kayamanan nya, pero hindi pa rin namin nagawang ubusin – dyan ko unang nakita si Maldita and Carol.

Wordcamps 2008, 2009, 2010. Wordcamps became one of the “get-togethers” ng barkadahan. Every year inaabangan namin yan, because after the event, didiretso ulit sa MOA for a night of drinking and sharing stories. Every wordcamp, dumarami rin ang sumasama sa amin. Dyan ko nakilala si Ricky (though mas matagal na silang magkakilala ni Zaldy), Spyro, si Noel, JayL, Pangasinan Boys Dilson and EricM, and Mito. In 2008, maraming bagong tao na rin sa forums ang active like Kim, Alvin, Carlo and Mike Catuira though I haven’t met them personally pa.

KKB with KB (2008). Naisip kong magdeliver ng lecture about what I was doing sa mga sites ko. So rented a room in UP then naglecture ako ng isang hapon. Dun ko nameet si Sheila, Arvin, Alvin, and Kim. It was also attended by Alfred (though nakilala ko na siya before in a CSS/HTML class of none other than Benj Arriola). I mentioned this because Sheila, Kim, and Alvin eventually became regular attendees sa mga meetups ng grupo, even in those meetups na absent ako. Marami pang events during those year na wala ako, but the spirit of sharing while enjoying drinking still lived.

MORCon 2008. During the 2008 Wordcamp, the group were talking about how pricey the SEMCON was. So I suggested that we create our own version of SEMCON, which was eventually called MORCon. The very first MORCon was held in UP Diliman, as usual. Benj, Alfred, and Cell (whom I met for the first time) delivered the lectures. There were about 25++ attendees but I came to know more people in the industry. Sayang nga hindi ganun karami ang nakapunta.

Christmas Get-Together 2008. Gary Viray attended the event, as usual sa SanMig by the Bay pa rin. One of the talks during that night was if SEOPH members really are members of the org. Wala kasi, di naman talaga magkakakilala, nag-uusap lang online. It’s more of just a forum, not really an org. Except maybe for us, na regular na nagkikita para magkakwentuhan at magshare ng mga info about SEO, the rest puro sa forum lang. Arnold Alvarez, the man with sites made entirely from Frontpage, became a regular attendee.

2009. Aside from Wordcamp, there were events like those in 2008 na lalong nagpalapit pa sa tropang SEO. One of those was our DolceSuperClub all night out where Rostum rented a VIP room sa Dolce sa Morato – P16k consumable. It was worth it. Bukod sa ambiance, the passion of sharing knowledge and ideas is gradually taking its full form. Nasundan pa ito ng BeerCon ulit ni Edward, that time in Kalipayan in Cavite. Hindi ako nakasama rito but I knew, tulad ng mga nagdaang events, fruitful din ang naging usapan.

There had been speculations sa SEOPH forum that a new org is about to replace SEOPH. I denied it, saying that I still believe that SEOPH will continue to progress and its members will increase. Sinabi ko yun since I know na yung samahan na nabuo in the past two years is more than enough to conquer ano man yung mga pagdadaanan ng SEOPH. In fact, modesty aside, KAMI ang mga active doon that time. Kaya malakas ang loob ko to say that SEOPH could be greater than what it was. I was then requested to prepare the papers for the formalization of SEOPH as an org. Those were my shortcomings. Because I was busy for my wedding preparations as well as processing papers for our New Zealand application, hindi ko na talaga yun naasikaso. Nonetheless, hindi nawala ang pagiging active, hindi lang ako, kundi NAMING LAHAT, sa forum.

Independence Day 2010. We had the first and only SEOPH National Eyeball in Ortigas. Gabi yun ginanap, sa Unionbank Building. Though not as big as this year’s Morcon, masasabi kong successful ang event. Maraming dumating from different parts of the country. First time kong nameet si EdC, Eli, Whin, Mark Acsay, Lloyd, Yuri at napakarami pang iba. Awkward nga lang, because many people thought that I am one of the pioneers of the org, ako lang naman ang isa sa mga nag-organize nung event. Tulad ng nakagawian, maraming lectures delivered (for free) by our generous colleagues. But before that, each attendee introduced himself/herself para mas makilala nung iba, lalo na kung sino sila sa forum. I missed the after-event inuman and knowledge-sharing but nonetheless, what transpired at the after-event changed the history of SEOPH and gave birth to SOP. I think that time, the absence of the pillars of SEOPH in that Eyeball, made the core group realized what was really the future of SEOPH as an org.

The Next Day. I was bombarded with a lot of messages in Skype and YM. People are telling me what had been talked about the other night and how it led to the idea of finally establishing a new organization of SEO practitioners. Ang sabi ko lang, barkadahan tayo eh. Kung nasaan kayo, doon ako. As long as solid tayo, even if people come and go, solid pa rin tayo. Hindi mawawala ang org, since its foundation lies dun sa samahan natin. So if we will put up a new org and set up a new forum, then I’ll support it. Sherwin, though based in Singapore, always extended has been always supportive with our plans.

Moving Forward. After several days, the new forum was up and running. Basic papers were prepared. An election was held for the Council of Advisers and Officers of the SOP. A Skype confe was formed, and future plans were laid out. Since one of the advocacies of the org is to evangelize the good news of SEO especially to students to show them the very big opportunity they can have without totally deviating from the careers they want to pursue, we thought of going to schools and deliver lectures to students for FREE. Tagged as SEO CAMP, it had it first stop at UP Diliman where I finally met Anna and the great Ed Pudol; followed by one in Bataan, then in AMA Cainta, tapos in Bataan ulit. We also had a Christmas party inuman sa Pier One Buendia last December 2010. First time kong na meet si hani, pbo, bryan, kristelLast July, we had the 1st National Assembly of SOP. Though attendees there were not really bonafide members of SOP, we got a glimpse of the SEO community’s reception of SOP. The culminating activity for the 1st year anniv of SOP was of course MORCon which we held two weeks ago.

Present and Future. I know our new set of officers has a long list of plans for the Org. It includes not only our established events like MORCon and SEO Camps, but also bringing those events outside of Imperial Manila. Also part of the deconcentration is the establishment of chapters for our members. Rest assured that the “core members” as we put it, and the growing family of SOP will continue to educate the Filipino people, bring SEO into greater heights, and create lasting relationships among its members.

*These events are part of my sharing in this SOP thread, though hindi ito yung exact na kasunod.

Incoming search terms:

• mga lecture forum sa tagalaog
• mike catuira
• pier one
• sophistory
• what is sop in skype

Incoming search terms:

• salamat sa mga bumati sa aking kaarawan
• pagbati sa kaarawan
• pagbati sa may kaarawan
• pasasalamat sa bumati sa kaarawan
• pagsasalamat sa lahat ng bumati sa kaarawan
• pasasalamat sa aking kaarawan
• pasasalamat sa bumati s aking kaarawan
• pasasalamat para sa kaarawan
• pasasalamat sa kaarawan
• Pasasalamat para s kaarawan
• pasasalamat sa kaarawan sa facebook
• pasasalamat sa lahat ng bumati sa kaarawan
• pasasalamat sa mga bumati sa birthday
• pasasalamat sa mga bumati ng happy birthday
• pasasalamat sa pagbati ng kaarawan
• salamat sa lahat ng nakaalala ng aking kaarawan
• salamat sa lahat ng bumati sa aking kaarawan facebook\
• salamat sa lahat ng bumati sa aking kaarawan
• salamat sa kaarawan
• salamat po sa mga bumati sa aking kaarawan

September 2010 – yan ang buwan pinakahuli kong post na ginawa bago itong binabasa mo, ni hindi ko nga nagawang magpost man lamang nung kaarawan ko, tulad ng lagi kong ginagawa sa mga nagdaang taon. Pero hindi ko masabing busy ako sa kabila ng marami kong ginagawa. Marahil, para sa akin, mas nararapat na sabihin na mas maraming importanteng bagay akong ginawa kaysa magblog.

Marami talaga akong ginagawa -> asawa, anak, kuya, ninong, kaibigan, empleyado ng gobyerno, webmaster, direktor ng organisasyon, tagapayo, musikero, komikero, labandero, at marami pang iba. Pero ang pagiging blogger, minsan kong kinalimutan, hindi dahil sa marami akong ginagawa, kundi hindi ito ang aking prayoridad.

Yan din ang sinasabi ko sa mga taong kakilala ko, lalo na kung iniimbita ko sila sa isang pagtitipon tulad ng magaganap sa Sabado. Mas magandang sabihin na may iba akong gagawin, o may mas mahalaga akong dapat tapusin. Dahil wala naman talagang taong busy, tinitimbang lang natin ang mga bagay na mas importante, at yun ang binibigyan natin ng atensyon. Hindi naman ibig sabihin na hindi na importante ang bagay na hindi natin kayang puntahan, o tugunan, nataon lang na kung maninimbang ka, hindi yun ang mangunguna sa listahan mo.

“Punta ka naman sa event…”
“Busy ako eh!”

Ang sabihin mo, mas marami kang dapat gawin. Hindi excuse ang pagiging busy. Dahil kung nagtatrabaho ka at wala ibang makaistorbo sa iyo, paano kung biglang may tumawag, tipong nasusunog ang bahay nyo, ewan ko na lang kung sasabihin mong busy ka pa rin. Or may naaksidenteng kamag-anak, hindi ko lubos maisip kung sasabihin mo na “Intayin nyo muna ko dyan sa kalsada, mamayang gabi matatapos ko rin ang deadline ko.” Kaya sa susunod na may magtanong, or ayain ka, sabihin mo na lang may mas importante kang gagawin.

Incoming search terms:

• busy busyhan

For example, on a Rugs Portal website, the owner wants a site to promote rugs and the designer may put lots of pictures of rugs for different usage. On the designer’s point of view, he wanted a site that can attract the attention of the visitors by these exotic rugs and how one can buy it. On the side, a good portal may draw visitors at the same time can be useful with the links provided so that the user can go to different websites that has the same niche.

Many website owners now are currently seeking Affordable Outsourcing Web Solutions in developing excellent websites. Some companies have different teams dedicated for a specific areas in website development and can work seamlessly to create a search engine optimized website with the exact appeal that the marketers of the company wants.

A team may consist of a web designer, programmer, tester, technical writers or documentation specialist, SEO experts and other professionals.

A web designer should have the know-how on what is the best possible outcome of the website. He or she may also be a programmer that can write codes, but basically it is not that necessary if you will just be designing. However, it is advisable that at least one should know how to properly code tags that can be interpreted by a web browser so that he or she can easily check how the website will be projected in the internet rather than just submitting a design to be followed by a programmer.

The tester may be someone that will put the website to test with a local web server to check for any errors in the design, but much importantly with the codes and how the website will be used by the common users.

Documentation specialist or technical writers on the other hand is the one assigned to write specific instructions on how the website should interact or how everything in its content will affect visitors. Basically, that person should document the use of the website.

Lastly, the SEO expert is an integral part in creating an exceptional site because this individual or team will handle in making the website acceptable and help it rank with the search engines, but more importantly to be indexed as much as possible so that it will be quickly visible to ordinary visitors.

Hindi ko na iisaisahin ang mga dapat kong pasalamatan sa mga nakaalala. At sa mga nakalimot, me susunod na taon pa naman. Salamat kay Lord sa panibagong buhay na ibinigay at nawa’y maging makabuluhan ito lalo sa paglipas ng mga araw.

Noong nakaraang Sabado, ginulantang ng bagyong si Ondoy ang sambayanang Pilipino. Nagmistulang dagat ang maraming lugar sa Cainta, Pasig, Marikina, at Kamaynilaan sa taas ng bahang dulot ng nasabing bagyo. Kahit na nasa ikatlong palapag kami nakatira, panay pa rin ang dasal kong hindi mapahamak ang pamilya ko at ng aking asawa, gayundin ang maraming taong alam ko ng mga sandaling iyon ay nakaapak ang isang paa sa hukay, o dili naman kaya’y hirap na hirap sa pagsasalba ng mga kagamitan sa bahay. Isang masaklap na tanawin ang makitang unti unting nilalamon ng tubig ang mga bahay sa kapaligiran. Ito ang nagbigay sa akin ng kamulatan na sa kahit ano pang kalamidad, walang itong pinipili, mayaman man o mahirap.

Ngayon, abala ang pamilya ko at ng aking maybahay sa pagsasaayos ng bahay na nababad sa tubig pati na rin ng pagpili ng mga gamit na pwedeng pang maisalba gayundin ang paglalaba ng mga damit na hindi mo na makilala sa makapal na putik na dulot ng baha. Mahirap… Nakakapagod… Pero sa kabila ng lahat, higit pa rin ang pasasalamat ko. Dahil sa mga sandaling ito, patuloy kaming humihinga at nabubuhay. Bagaman maraming gamit ang nawala, andun pa rin ang bahay, at lahat kami patuloy pa ring nabubuhay.

Pagpalain kayong lahat ng Diyos…

Incoming search terms:

• pagbati sa kaarawan ng aking butihing ina

Ang honeymoon get-away??? —> BAGUIO! Hindi rin namin kasi kaya pang gumastos ng husto para sa mas malayong lugar (kung kasal nga nagtipid, eto pa?) At alam nyo bang sa kabila ng edad ko ay noon lang ako nakapunta ng Baguio??? Isang malaking KATOTOHANAN. Kaya sobrang appreciate ko yung lugar kahit na madalas akong sumpungin ng rayuma ko sa sobrang lamig.

Pictures??? – ipopost ko na lang dito kapag napaliit ko na sa Photoshop yung size.

KASALI
Bilang isang blogger, ako’y nakisali sa 5th Iblog Summit sa Diliman noong Sabado, at doon at nakilala ko ang mga miyembro ng SEO.PH na si Dexter at Melvin. Naroon din ang butihing mag-asawa ni Pastor at Jennie, na ipinakilala sa akin si Rochelle, ang bago nilang “recruit” sa mundo ng blogging. Hindi na ako nagdala ng camera, dahil alam ko namang maraming magdadala at makikikuha na lang ako ng mga larawan kapag nagpost na rin sila sa kanilang mga blogs.

Maraming mga napag-usapan sa summit. Bagamat ang ibang mga paksa ay alam ko na rin naman, nakakatuwang marami kang mas makikilalang tao na ang panalangin ko ay magtyaga rin sa pagbabasa ng blog na ito.

KASALO
Ako ay kasalo ng milyong-milyong Pilipino na nagbunyi sa panalo ni Pacquiao sa laban nya kay Ricky Hatton. Bagaman wala kaming cable tv, ako’y mapalad na mapunta sa iba’t ibang websites na nagpapalabas ng live coverage ng laban. Hindi nga ako nagkamali sa aking prediksyon na mananalo si Manny laban kay Ricky. Hindi ko ito sinasabi dahil Pilipino ako kundi dahil kita ko sa kanila kung sino talaga ang may kakayahang magpatumba sa kalaban. Si Ricky… puro yabang lang, tulad rin ng trainer nyang si Mayweather. Kung titingnan mo nga si Mayweather after ng pagkatalo, parang kulangot na ipinahid sa pader. walang katorya torya, samantalang nung mga araw na bago pa ang laban, saksakan ng yabang. At kung sinunod rin ng mga Briton ang sinabi ni Hatton na ibenta ang mga bahay nila at ipusta sa kanya, malamang mas mahirap pa ang Britanya kaysa Pilipinas ngayon.

Hanggang dito na lang muna, blanko lang talaga ako ngayon. Maraming bayarin at walang pambayad…

Nung nakaraang Sabado, ako at ang aking minamahal na katipan ay inanyayahang dumalo sa isang hapunan na dadaluhan ng aming mga “anak” sa PALS. Inaasahan ko ng magiging masaya kami ni Janielle nung gabing iyon, pero MAS MASAYA pa pala sapagkat nakasama na namin muli ang mga taong naging bahagi na buhay namin sa kolehiyo maging nung nakatapos na kami.

Late na nga kaming dumating, nagtrip pa akong itext ang may pakana ng lahat na nakalimutan ko ang araw na iyon ng aming “engagement dinner” at sinabing nasa loob ako ng sinehan. Pero talagang mahal kami ng mga bata, at hihintayin raw kami sa aming pagdating. Kaya wala pang sampung minuto, andun na kami, pero nagulat ako ng marami talaga sa kanila ang nag-akalang nanood kami ng You Changed My Life… Hindi pa, next week siguro pag maluwag na sa sinehan.

Pagdating namin, agad na sumalubong ang aming mga “anak”, at kung hindi halik at yakap, mga lente at ilaw ng kamera ang sasalubong sa aming mga ngiti. Parang artista… Nagtitinginan tuloy ang mga kumakain sa ibang mga mesa. Bumalik na naman sa aking balintataw ang mga araw ko sa showbusiness… Kaya nga ako umalis, di ko kinaya ang fame =).

Naalala ko na naman ang PALS. Bagaman dati nang sikat, di ko pa rin lubos na maisip na mas sisikat pa ang PALS, di lamang sa apat na sulok ng National College of Public Administration and Governance kundi maging sa labas ng Pamantasan. Hindi naman ako ganun kaaktibo dati, sumasama ako sa puyatan upang makipagkulitan at mang-okray ng mga kakandidato sa Student Council, pero sino ba ang mag-aakalang ang simpleng pamilya namin sa PALS, kahit na simple pa rin ay mga bigtime na. Nakakataba ng kaloobang makitang halos lahat sila ay tumatahak na patungo sa mas magandang buhay at sa kabila ng kanilang mga trabaho at iba pang ginagawa, eto at mayroon pa ring silang oras na nakalaan upang muli naming balikan ang mga alaalang nagsilbing pundasyon upang kami’y isang matatag na pamilya… ang Pamilyang PALS.

Ngayon, hindi na ganoon nakikita ang mga alumni ng PALS sa NCPAG, pero ang PALS pa rin ang may hawak ng liderato sa konseho at ang patuloy na paglilingkod sa pamantasan at sambayanan ay higit pa nitong pinagyayabong at pinagyayaman. Alam kong maaaring mas masaya pa ang mga nakakabata sa ngayon kung andun pa rin kami, pero masaya na akong nakikita kaya na nilang tumayo sa kanilang mga sariling paa upang harapin ang hamon ng tunay at siyento porsiyentong serbisyo (pucha, para akong nasa miting de avance).

Nais naming pasalamatan una si Jen na lalong gumaganda dahil may itinatangi na ang pusong payak at busilak, na siyang utak ng lahat ng naganap. Sa lahat ng mga dumalo at kahit marami kayo, iisa-isahin namin kayo ni Janielle ng walang humpay na pasasalamat…. Random ito, walang preference, para walang magtampo =). Kay Mark, na sa kabila ng pagiging bigating nurse ay hindi nakakalimot balikan kami sa bawat pagtitipon. Kay Esmond, na sa mga sandaling bago ang pagtitipon ay akala kong nagpapakasasa sa lupain ng mga “Chulalongkorn” sa Bangkok. Kay Sophie na hindi ko rin inaasahang darating at ilang taon ko ring hindi nakita. Kay Nancy na namamayagpag bilang law student sa UP. Kay Elai na ilang taon ko ring di nakita, na nagsabing ako raw ang pinakasweet na tao na nakilala nya — ang taong diabetes. Kay Aileen at kay Mimay na mukhang mga eighteen pa rin (naks!) at parang di tumatanda (Ponds ba yan?) Kay Davis na hanggang ngayon ay bakas ko pa rin ang pangarap na maging chair ng council saan mang kolehiyo ng UP siya mapunta. Kay April, na alam kong abala rin sa trabaho sa showbusiness (sabi na dati kong ganun), pero nagawa pa ring dumalo at makipagbonding sa amin. Kay Sarah, na humihiling na gawin naming flower girl sa aming kasal. Sige pag-iisipan ko ng milyong beses =). Kay Digna, na hindi na raw mahilig gumimik kaya lalo kong siyang ipagmamalaki. Kay Xtian, na sa kabila ng kanyang kayamanan (di lang halata, simpleng get up lang eh), ay hindi nagsasawang magpakita ng suporta at pagkalinga sa pamilyang PALS.

Ang barkadahang Khate, Xina, Anna, at Angel, na sa paglipas ng panahon ay magkakasama pa rin at di mapaghiwalay. Sa kabila ng malala kong pag-ubo, walang tigil ang mga yan sa pakikinig ng kabanata ng proposal at daig pa si Jobert Sucaldito kung magtanong. Sa tambalang Marl at Ralph na hindi pa rin kumukupas ang asaran. Kung sino sa kanilang dalawa ang wala man lamang daw libido, hulaan nyo kung sino. Kahit na hindi namamansin si Ralph sa Galleria, natutuwa akong ‘game’ pa rin siya pag napag-uusapan ang nakaraang “hawak-kamay” nya sa isang dating mataas na opisyal ng partido. (parang maiimbestigador na naman!). Kay GH, na mukhang mauuna pang makasal kaysa sa amin na kahit sa anong paliwanag ng siyensiya ay hindi ko rin maunawaan. Si Jaz, na mistulang dalagang Pilipina nung gabing iyon, bat ba hindi ka ganun kadaldal Jaz, inisip ko na lang, maga ang tonsil kasisigaw sa mga estudyante nya. At siyempre, ang aming itinuturing na susunod sa aming mga yapak, ang para sa akin ay nakatakdang maging ‘royal couple’ ng pamilyang PALS – si Ige at Pepay. “Pepay, mahalin ng husto si Ige.” “Ige, pagpasensyahan mo na si Pepay.”

Ang dami, at siguradong mas marami pa akong pasasalamatan kung nakarating din ang iba pa naming mga anak. Bagaman hindi namin sila nakasama ng gabing iyon, ipinaabot nila ang kanilang pagbati sa aming nakatakdang kasal.

Kung anuman ang mga narating na ng aming mga “anak”, kasama na ang kanilang patuloy na paghabi at pag-abot ng kanilang mga pangarap, dalangin kong marating rin iyon ng mga mag-aaral na kapamilya (di ako taga-channel 2 ha) sa PALS ngayon. Hindi man kami madalas magpakita, hindi nawawala ang suporta at gabay mula sa mga elders. Ganyan sa PALS, para kang nakasandal sa pader =).

Gusto ko pa sanang magsulat, pero nangangalay na ang kamay ko, at kahit na pwede naman itong ipost para bukas, atat na akong maipost ito ngayon. Kaya pagpasensyahan nyo na kung maging bitin man sa mga babasa.

Maaaring wala pa kaming mga “tunay” na anak, pero kung ang pamilyang PALS rin lamang ang magiging basehan ng aming magiging pagpapalaki sa mga magiging anak namin, taas noo… kaya kong sabihing magiging mabubuting magulang kami…

Pahabol: Mga larawan mula kay April at Xtian.

It’s that simple, right???

and that’s what I did last night…

Nga pala, wala akong magawa noong isang araw, kaya gumawa ako ng “fan account” sa Facebook. Tutal sabi naman ng aking regular na mambabasa na si Meg ay may mga lupon daw ako ng tagahanga, umaasa akong maaawa silang maging tagahanga ko sa Facebook. Ikaw, trip mo ba maging tagahanga ko? Click lang dito.