Nubentay Sais

Naisulat ko ang tungkol kay Nanay Minya sa aking nagdaang blog post. Nung pumunta ako ng Batangas, bago pa ako lumuwas ng Maynila ay dumalaw din ako sa isa ko pang lola, si Nanay Unic (siya ang nanay ni nanay). Kung iniisip nyo bat magkakalapit lang ang bahay ng mga lola ko, third cousins si tatay at si nanay, kaya wag na kayong magtaka kung ganito man ako Ang daldal pa rin ni Nanay Unic, at tulad ng dati, walang sawang sinalaysay ang mga kaganapan sa buhay ko mula nung ako’y maliit pa. Maging ang mga masasayang kabataan ng mga kapatid ko ay hindi nakaligtas sa kanyang alaala. Natanong nya kung kailan ang alis ko.
Read more

A Tribute to Nanay Minya

Last Friday, namatay si Nanay Minya, ang kapatid ng lola ko sa parte ng tatay ko. Si Nanay Minya ang isa sa mga malalapit kong lola. Ganyan sa Batangas, nanay ang tawag sa mga lola. Malungkot… tulad ng mga ibang namatayan. Pero mas nanaisin ko na ring makapiling nya si Lord, kaysa patuloy siyang maghirap sa kanyang karamdaman. Nagsimula lang yun halos 1 o 2 buwan na ang nakakaraan. Mababa ang sodium ni Nanay Minya, at hindi siya makakain. Dun nagsimula ang paghina ng kanyang katawan, hanggang sa tuluyan na siyang igupo ng karamdaman.
Read more

Walang Oras Mag Blog

Nung isang buwan, sabi ko sa sarili ko “magiging regular na ang pagsusulat ko rito” pero hindi pa rin yun natuloy. Maging nung nakaraang Semana Santa, marami akong larawan ng mga nagpinitensiya sa amin sa Cainta, pero hindi ko na nagawang isulat pa ang mga obserbasyon ko. Paano nga rin naman, ni hindi ko matanggap na nagsisisi ang mga nakikitang kong nagpapakasakit nung araw na iyon, dahil pagkatapos mismo ng Senakulo, ayun at didiretso sa inuman ang mga hudas.
Read more